اگر تقابل بین سنت و مدرنیته )در معنای عام كلمه) در معماری، موجب بسط تئوریك زمینه ای شود كه بتوان آن را رویكرد روشنگری معمارانه )یا چیزی مشابه آن) نامید، به  راستی می توان گفت كه روند حال حاضر معماری ما نیز فرصت خروج از بن بست نظری را كه دامن گیر آن آست یافته، چه بسا كه در مواردی نیز امتیاز پیشرو بودن را حتی در مقیاس جهانی در جهان اخذ كند؛ چه، كم نیستند معمارانی كه از كشورهای جنوب سربرآورده، افق هایی نو را برای تمامی فعالان جهانی این عرصه گشوده اند...
در مقام توسعه و ارتقای یك روش منطقه ای به روشی مورد تحسین در حوزه بین الملل در كشور هایی با شرایط مشابه ما )از نظر غنای فرهنگ ملی) به نمونه های بسیار خوبی برمی خوریم كه در این بین معماری كشورهای آمریكای لاتین مانند مكزیك و برزیل و شرق دور مانند ژاپن و مالزی به حق مثال زدنی است.

البته توسعه این چنینی به هر تقدیر، هر چند چیزی نیست كه به صورت تك مولفه ای قابل دسترس باشد و همانطور كه اشاره شد به ایجاد روند و جوی تئوریك نیازمند است كه خط دهنده زمینه حرفه ای باشد، اما نباید انكار كرد كه حضور مواردی محدود نیز می تواند به عنوان راهگشای آغاز و ادامه این نوع تفكر تلقی شود.
فرهنگسرا، در چشم اندازی معمارانه، از جمله فضا هایی است كه معمار به لحاظ نوع كاربری، با حداقل محدودیت روبه رو بوده، می تواند به مانور هایی خلاقانه بپردازد. در دهه 70 شمسی از یك طرف با توجه ویژه ارگان های مختلف به برنامه های ملی توسعه فرهنگی و از طرف دیگر تعدد متولی در این زمینه )مثل شهرداری ها و ... ) نوعی دیدگاه در این وادی ایجاد شد كه حتی با درجاتی از تخفیف می توان آن را شروع رویكردی تاریخگرایانه و ملی، با نیم نگاهی به معماری مغرب زمین )نه از لحاظ ایده گیری و گرته برداری های سخیف آنچنان كه هم اكنون متداول شده است، بلكه از لحاظ جستار و روش مداری در طراحی) به حساب آورد. در این اثنا فرهاد احمدی را می توان صاحب پروژه هایی موفق در این نوع نگاه به معماری دانست.
دوستانی كه فرصت سفر به دزفول را داشته اند تایید خواهند كرد كه این شهر را می توان یكی از شاهكار ها چه از نظر بافت شهری و چه از نظر معماری، به خصوص معماری آجر دانست. نمود این معماری در جای جای طرح مهندس احمدی مشهود است. معماری ایشان هر چند در زمره معماری با رویكرد به موتیو های سنتی و در مواردی گرته برداری طابق النعل بالنعل این موتیو هاست ) كه به كاربر بیشتر حس حضور در یك شهرك سینمایی را می  دهد تا یك فرهنگسرا ) اما باید اعتراف كرد كه به طرزی با شكوه و كاملا آبرومندانه )یا شیك) در عین بیدار كردن نوعی حس غرور چند بعدی ملی، از نظر كالبدی نیز تا حد زیادی پاسخگوی نیاز های یك فرهنگسرا بوده است.
جای جای این مجموعه در عین یاد آوری كامل یك معماری بومی و ایرانی در تمام لحظات موید برخوردی عمقی با این مقوله است؛ نتیجه نه فضایی فاخر و منزوی، بلكه صمیمیتی تام و تمام با كاربر و ملاقات كننده را تداعی كرده، هرگز در دام سطحی نگری سقوط نمی كند. نور و رنگ در كنار برخورد های حجمی و حركت آب از یك طرف و آجركاری ها با اجرای دقیق و تحسین برانگیز كه نیم نگاهی به معماری آجر دزفول نیز دارد از سوی دیگر، چنان فضا را ایرانی می  كند كه تا ساعت ها از حضور در بین این همه زیبایی هوشمندانه خسته نمی شوید.

منبع :‌همشهری

• برچسب ها: مجتمع فرهنگی دزفول، فرهنگسرای دزفول، جاذبه های گردشگری دزفول، دیدنی های دزفول، معماری دزفول،